DIELLZË MOJ ENGJELLUSHË
E TILLË TI ISHE
Porsi një yll drite
zoti të kishte falë,
si lulja në kopsht u rrite,
s’kishe qifte të gjallë.
Ishe shtatselvi,
kishe zë bilbili,
e tëra ishe e bukur
si lule trandëfili.
Bukuri kishte gjithë rruga,
kur ti e pershkoje,
bukuri merrte dhe shkolla
ne të cilen ti mësoje.
Kur vije nga shkolla
me libra në dorë,
shtëpinë e zbukuroje
me faqet kuq si mollë.
Vjershat e babushit
me ëndje i lexoje,
sa çil e mbyll sytë
përmendësh i mësoje.
Me at zë bilbili
kur i recitoje,
të gjithëve na mahnitëshe
sa bukur ia thoje.
Me zgjuarësinë që kishe
do të sfidoje boten,
qiftja jote e dytë
vështirë të shkelë më token.
Ti na e shtoje forcen,
jetës i jepje kuptim,
ti ishe burim kënaqësie,
ti ishe ilaç për shpirtin tim.
Edhe hëna kur ndriçonte
nga qielli plot çiltëri,
për bukurinë që kishe
s’përmbahej të kishe lakmi.
Yjtë e qiellit të gjelozonin
se ti driten po ua merr,
vdekja jote kaq e herëshme
neve të gjithëve na la në terr.
Sytë e mi qofshin verbuar,
vajza të bukura më të mos shikojnë,
nuk kam forcë për të përballuar
ate që zemra më nuk duron.
... more
